موسسه واحدی دو جانبه است که دارایی ها را در یک سمت انباشته-با قرض گرفتن پول، تشویق سرمایه گذاران به سرمایه گذاری در موسسه، خرید دارایی ها به صورت اعتباری(نسیه) و تحصیل سود. سود(درآمد خالص) اساسا افزایش دارایی هاست، نه از طریق افزایش بدهی ها و نه از طریق جذب سرمایه اضافی از صاحبان سرمایه، بلکه از طریق خالص درآمد فروش پس از کسر هزینه ها(بهای تمام شده و هزینه های دوره). همانگونه که استاد حسابداری ما می گفت" دارایی از آسمان بر آدم نمی بارد". منظورش این بود که دارایی ها منابعی دارند و این منابع انواع مطالبات موسسه هستند. او از دانشجویان سوال کرد: آیا موسسه نباید مسیر منابع دارایی ها را بر طبق نوع مطالبه ای که هر منبع در برابر دارایی ها دارد، دنبال کند؟ البته همگی گفتیم بله. سپس استاد حسابداری ما گفت این دقیقا دلیل وجود و ماهیت اصلی حسابداری دوطرفه(دوجانبه) است.
خلاصه اینکه حسابداری دو طرفه یعنی حسابداری دو جانبه. هم دارایی های موسسه و هم منابع و مطالبات مربوط به دارایی ها به حساب گرفته می شود. فرض کنید موسسه ای کل دارایی را 10 میلیون ریال گزارش کند. معنایش این است که کل منابع و مطالبات مربوط به دارایی هایش نیز در همان مبلغ کل 10 میلیون ریال گزارش شده است. هر منبع دارایی مطالبه متفاوتی دارد. برخی بدهی ها،سود ایجاد می کنند و برخی نمی کنند. برخی بدهی ها باید سریعا بازپرداخت شوند و برخی دیگر وام های مربوط به موسسات هستند که ممکن است در عرض 5 تا 10 سال هم پرداخت نشوند. حقوق صاحبان سرمایه اصولا از طریق اموال سرمایه گذاری شده صاحبان سرمایه و به میزان اندک از طریق سود انباشته(سود تقسیم نشده میان صاحبان سرمایه) تامین می شود. یا شاید تلفیق از منابع حقوق صاحبان سرمایه دقیقا برعکس باشد.
بر خلاف بدهی ها، حقوق صاحبان سرمایه تاریخ سررسید معینی ندارند که قرار باشد پولی در تاریخ معینی به صاحبان سرمایه برگردانده شود. زمانی که مبالغ ثبت شده حقوق صاحبان سرمایه را در ترازنامه مشاهده می کنید، فکر نکنید این مبالغ از موسسه خارج شده است. حقوق صاحبان سرمایه به طور نامحدود به موسسه چسبیده است.
به این مطلب چه امتیازی میدهید؟
0از 5 امتیاز
( 0 نفر امتیاز دادهاند )
